Sluis bij Ittre.
Kanaal Brussel Charleroi dat de gelijknamige steden verbindt, werd tussen 1827 en 1832 gebouwd met de bedoeling de mijnindustrie rond Charleroi van een snellere afvoerlijn te voorzien richting hoofdstad en Haven van Antwerpen.
Het oorspronkelijke kanaal, geschikt voor schepen tot 70 Ton, was 74,5 km lang, en telde liefst 55 sluizen waarvan 30 op het stuk van Ronquières tot Seneffe waar een hoogteverschil van 70 meter overwonnen diende te worden.
Voor dit laatste traject werd de vallei van de Samme gevolgd. Dit riviertje werd gekanaliseerd op een breedte van 6m en een diepgang van 2m.
Te Seneffe zelf werd het laatste obstakel, de waterscheiding tussen het bekken van Schelde en Maas overwonnen door het graven van een 1267m lange en 3m brede tunnel bij het gehucht La Bête Refaite. Een schip deed destijds 3 à 4 dagen over de hele afstand.
Al snel was er behoefte aan een kanaal met grotere capaciteit en tussen 1854 en 1857 werd het kanaal vergroot voor schepen tot 350 Ton. De tunnel vormde echter tot zijn vervanging in 1885 door de nieuwe 1050m lange en 8m brede Tunnel van Godarville een probleem. Het aantal sluizen werd door deze eerste modernisering beperkt tot 30.
Recreatievaart komt zo uit de sluis van Ittre.
Na de 2e wereldoorlog werd beslist het kanaal bevaarbaar te maken voor schepen tot 1350 Ton. Aangezien de Samme noch de tunnel van Godarville deze vergroting aankonden, moest tussen Ronquières en Godarville een nieuw tracé gebouwd te worden.
Sluis van Ittre.
Om het hoogteverschil te overwinnen werd het hellend vlak van Ronquières bedacht. Over een afstand van 1432m wordt 67,5m hoogteverschil goedgemaakt door de schepen in een gesloten waterbak over een helling van 5% omhoog te rollen. Ter hoogte van de tunnel van Godarville, werd de heuvel nu doormidden gegraven zodat een nieuwe tunnel overbodig werd.
